1) John Burn-Murdoch:

“Slechts af en toe stuit ik in mijn werk op een statistiek die zo verbazingwekkend is dat ik er echt bij stilsta. Eerder deze week was dat opnieuw het geval. Toen ik gegevens uit de American Time Use Survey bekeek — een onderzoek dat via gedetailleerde dagboeken registreert hoe en met wie mensen elke minuut van een willekeurig gekozen dag doorbrengen — kwam ik het volgende tegen: Op een gemiddelde dag in 2023 bracht één op de tien jonge Amerikanen tussen 23 en 29 jaar geen enkele minuut door in rechtstreeks, fysiek contact met een andere persoon 👇.

De zwaarst getroffen groep bestaat uit jongvolwassenen die niet werken en geen opleiding volgen. In West-Europa had vóór de pandemie 7% van deze groep minder dan één keer per maand contact met vrienden of familie. In 2021 was dat aandeel verdubbeld tot 14%, en sindsdien is het op een verhoogd niveau gebleven.” (Bron: Financial Times)

2) Die Welt:

Wie is verantwoordelijk voor het nieuwste bureaucratische monster? In Brussel wil niemand de schuld op zich nemen.

“Voortaan moeten bedrijven die goederen over de grens versturen, zich in elk bestemmingsland in een register inschrijven. Zo moeten nationale autoriteiten te weten komen wie waar welke verpakkingen invoert. Is een firma in de hele EU actief, dan moet ze zich op 27 plaatsen melden, met 27 verschillende termijnen, formulieren en kosten. Bovendien moeten bedrijven die geen vestiging in het bestemmingsland hebben, daar een gevolmachtigde benoemen. Dus een vertegenwoordiger die de ambtenaren ter plaatse ter verantwoording kunnen roepen. Voor veel kleine ondernemingen – bijvoorbeeld boekhandelaars, wijnboeren of imkers – is dat te veel werk en te duur. Honderden kondigden daarom op Facebook en Instagram aan dat ze de verzending naar andere EU-landen stopzetten.

De EU-Commissie is zich intussen bewust van het probleem. „Wij moedigen de lidstaten aan om de nieuwe regels niet toe te passen en geen straffen op te leggen”, zei vorige week een hoge ambtenaar van de instelling tegen een kleine groep journalisten in Brussel. Het is een bizar gebeuren: de Europese Unie besluit een wet – en verzekert de burgers vervolgens dat ze die kunnen negeren. Overtredingen zouden toch niet worden bestraft.” (Cursief mijn)

3) “Het succes van het christendom in China is mogelijk een van de meest onderschatte ontwikkelingen van deze tijd. Toen de communisten in 1949 aan de macht kwamen, telde China ongeveer 3,4 miljoen christenen, minder dan 1% van de bevolking. Vandaag erkennen officiële cijfers ongeveer 44 miljoen geregistreerde christenen, maar onafhankelijke schattingen liggen veel hoger: tussen 100 en 130 miljoen, of 7% tot 9% van de bevolking. Daarmee zou het aantal christenen in China ongeveer even groot of zelfs groter zijn dan het officiële ledenaantal van de Communistische Partij, dat rond 101 miljoen ligt. Waarnemers rond de ondergrondse huiskerken denken bovendien dat nog eens 8% tot 10% van de bevolking zich bij christelijke kerken zou aansluiten als de overheid haar beperkingen zou opheffen.” (Bron: Wall Street Journal)