“Ik ben ervoor dat men investeringsstimulerende maatregelen neemt. Als men zou zeggen: alles wat u volgend jaar investeert, mag u aan 110% of versneld afschrijven, dan ben ik ervan overtuigd dat een hele hoop ondernemers zeggen: die investeringsbeslissing die nu in de onderste schuif ligt, haal ik meteen boven. Dat creëert werkgelegenheid, en dat is absoluut nodig, want de arbeidsmarkt is ingestort. Drie, vier jaar geleden was er geen kat te vinden. Vandaag is er heel veel volk op zoek.

Wij zijn daar zeer goed voor geplaatst, omdat wij alle goederen zien passeren in de haven van Antwerpen. En wij zien dat de druk van de ketel is in de economie. Men mag beslissen wat men wil: als de koek kleiner wordt, zit men een paar maanden later opnieuw met de problemen.”

“De groeiende bezorgdheid over een mogelijke verkiezingsoverwinning van Marine Le Pen in Frankrijk is wellicht overdreven. De hoge staatsschuld beperkt immers haar politieke speelruimte, net zoals dat bij de Italiaanse premier Giorgia Meloni het geval is. Beide landen zijn afhankelijk van de ECB om hun financieringskosten onder controle te houden. Een confrontatie met Brussel zou een schuldencrisis kunnen uitlokken.

Daarin schuilt de paradox van het Europese populisme: in landen met hoge schulden kunnen populistische leiders zich fel tegen de EU keren, maar eenmaal aan de macht worden ze gedwongen zich naar Brussel te schikken. De Griekse premier Alexis Tsipras bewees dat al in 2015, toen hij de uitslag van het referendum, waarin de Grieken de besparingseisen van de schuldeisers verwierpen, naast zich neerlegde. Uiteindelijk worden ook de meest uitgesproken populisten machteloze bestuurders, omdat de dreiging van een schuldencrisis voortdurend boven hun hoofd hangt.”