1) Bodo Hombach:

“Wat gebeurt er in een samenleving wanneer steeds meer mensen het gevoel hebben dat hun stem wel wordt geteld, maar niet wordt gehoord? Ik vermoed dat een deel van het antwoord te vinden is in een nieuwe vorm van politieke afstandelijkheid. Ik noem die dronepolitiek. Een drone wordt niet bestuurd door degene die beneden leeft. Hij wordt van bovenaf gebouwd en op afstand aangestuurd. De bestuurder zit achter zijn scherm. Hij ziet fragmenten. Hij ziet bewegingen. Hij ziet wat de camera hem toont. Maar hij is niet ter plaatse. Hij hoort niet hoe mensen met elkaar praten. Hij ziet niet hoe zijn beslissing ingrijpt in het dagelijkse leven. Hij merkt niet wat die beslissing doet met een gezin, een bedrijf, een gemeente of een schoolklas. Hij ziet zijn actieterrein. Maar hij kent het terrein niet. Zo werkt politiek vandaag maar al te vaak.” (Bron: The Pioneer)

2) Peter De Keyzer:

“Wie promotie maakt, krijgt meestal meer verantwoordelijkheid, werkt vaak langer en ervaart meer stress. Maar van het extra brutoloon dat daar tegenover staat, houdt hij minder dan de helft over. Waarom zou iemand al die bijkomende verantwoordelijkheid en stress opnemen als het verband tussen extra inspanning en wat daarvan netto overblijft zo klein is?

Ook de automatische loonindexering past in dat beeld. Je krijgt opslag omdat de inflatie stijgt, niet omdat je uitzonderlijk goed hebt gepresteerd. Wie gewoon blijft opdagen, ziet zijn loon automatisch stijgen. Wat een werkgever daarna nog overhoudt om de best presterende werknemers extra te belonen, wordt vervolgens voor een groot deel belast.

Zo ontstaat een systeem waarin individuele ambitie voortdurend wordt afgeremd: extra inzet, verantwoordelijkheid en prestaties leveren relatief weinig extra op. Als je dat lang genoeg op verschillende niveaus in de samenleving doet, is het niet verwonderlijk dat mensen uiteindelijk denken: waarom zou ik nog koste wat het kost vooruit willen? Een comfortabel leven, in het weekend op een terras of op restaurant, is misschien ook goed genoeg. Volgens mij hebben we zo collectief de prikkel om vooruit te komen verzwakt.” De volledige podcast beluisteren is de moeite waard. (Bron: YouTube/ Studio Rabona/ cursief mijn)