👉 👉 Kijk ook eens in onze realtime Situation Room — waar we nieuws, markten en geopolitiek live volgen.

1) Ken Rutkowski:

“Decennialang draaide de moderne westerse staat op een impliciete afspraak: bouw iets op, verdien geld, wees succesvol — en in ruil krijg je stabiliteit en maatschappelijke erkenning. Je zou misschien zwaar belast worden, maar je zou je nog altijd gewenst voelen. Dat laatste is belangrijker dan politici beseffen.

In Groot-Brittannië betaalt de rijkste 1% van de inkomstenbelastingbetalers ongeveer 30% van alle inkomstenbelasting. De rijkste 10% draagt meer dan 60% bij. Volgens de recentste cijfers van [de Britse belastingdienst] HMRC zal de top 1% in 2025-2026 naar verwachting 26,6% van alle inkomstenbelasting betalen, terwijl de House of Commons Library aangeeft dat de top 10% meer dan 60% bijdraagt.

Dat legt een ongemakkelijke systeemrealiteit bloot. Een opvallend kleine groep zeer productieve mensen financiert een enorm deel van het publieke leven, van de gezondheidszorg NHS tot het sociale vangnet. Toch klinkt de publieke retoriek rond rijkdom vaak minder als zorgvuldig rentmeesterschap en meer als wantrouwen. Wanneer een regering belastingen tot bijna bestraffende niveaus opdrijft en tegelijk succes voorstelt als het resultaat van onrechtmatig verkregen privilege, begint de emotionele kost om te blijven zwaarder te wegen dan de praktische kost om te vertrekken.”

4) Dorian de Meeûs:

“Te lang al schaamt België zich voor Brussel-Zuid. Een vuil, beklemmend en slecht bezocht station, uitgegroeid tot symbool van het loslaten van gezag en van het gevoel voor openbare dienstverlening. Ondanks de beloften van politici en hun gemediatiseerde bezoeken bestaat die schande nog altijd. Maar ze krijgt nu een andere toegangspoort tot het land: Brussels Airport.

Want wat steeds meer duizenden reizigers in Zaventem meemaken, gaat verder dan gewoon logistiek ongemak. Het is een collectieve vernedering. Een rampzalig onthaal voor wie aankomt in de hoofdstad van Europa of haar verlaat. Eindeloze wachtrijen om je paspoort te tonen, overbelaste controles, passagiers die hun vlucht missen, geërgerde toeristen, gezinnen die op de grond zitten, bagage die maar niet aankomt… En telkens opnieuw datzelfde gevoel van een land dat zijn essentiële infrastructuur niet langer onder controle heeft. […] Een luchthaven is geen detail. Hij is een uithangbord. Het eerste gezicht van een land. En vandaag is dat gezicht uitgeput, ergerlijk en verontrustend.” (Bron: La Libre Belgique)

3) James Heckman:

“Familie is het belangrijkste. We hebben nu sterk de neiging te focussen op instellingen als scholen, en de familie naar de achtergrond te duwen. Maar we mogen niet vergeten dat het gezin eeuwenlang de belangrijkste plek was waar kennis werd doorgegeven. Vroeger gingen kinderen niet naar school of naar de universiteit, maar leerden ze hun beroep van hun ouders, of die nu landbouwers of handwerklieden waren. Instellingen zijn nog maar recent op het toneel verschenen. Ze doen mensen onterecht denken dat ze essentieel zijn in het proces van kennisoverdracht. Maar zelfbeheersing, focus en controle hebben over je emoties leer je niet op school. Terwijl ze net de basis vormen voor een succesvol leven.” (Bron: De Tijd)