1) Paul Kedrosky:

“De AI-boom is tegelijk technologisch reëel en economisch gevaarlijk. De enorme investeringen in chips, datacenters, energie en netwerken stuwen momenteel de Amerikaanse groei, maar vertekenen daardoor ook het beeld van de onderliggende economie. De hausse wordt bovendien steeds meer met schulden gefinancierd, terwijl de prijs van rekenkracht razendsnel daalt, waardoor voortdurend explosieve groei van het AI-gebruik nodig is om de investeringen rendabel te maken. Op korte termijn werkt de boom inflatoir door de enorme vraag naar elektriciteit, infrastructuur en kapitaal, maar op langere termijn is AI juist sterk deflatoir: software en kenniswerk worden goedkoper en bedrijven kunnen groeien met minder werknemers, vooral doordat ze minder mensen aannemen. Zo ontstaat een soort „spook BBP”: het bbp groeit terwijl lonen, werkgelegenheid en consumptie achterblijven en een groter deel van de opbrengsten naar kapitaal vloeit. Het grootste risico ontstaat wanneer de investeringsgolf vertraagt: dan kunnen overcapaciteit, dalende prijzen, hoge schulden, herfinancieringsproblemen en een zwakkere arbeidsmarkt tegelijk toeslaan. Een succesvolle technologie hoeft dus geen succesvolle investering te zijn — zoals ook gebeurde met spoorwegen, glasvezel en andere grote technologische revoluties.”

2) Torsten Slok:

“Muse en vergelijkbare AI-assistenten zouden binnenkort automatisch het geld van huishoudens kunnen verplaatsen naar rekeningen die 3,3% tot 5,0% rente opleveren, in plaats van het nationale gemiddelde van 0,1% op betaalrekeningen.

Als ieder huishouden AI-agenten zou gebruiken om het rendement op zijn geldreserves te optimaliseren, zouden banken een groot deel van de goedkope deposito’s kunnen verliezen waarop ze steunen om leningen te verstrekken. Dat zou een probleem vormen voor het hele financiële systeem.” (Bron: Apollo/ cursief mijn)

3) Marnix Peeters:

“Wat mij bijblijft, is de discussie- en zelfs ruziebereidheid van wat ik de ‘gezonde onderkant’ noem. Daar botsen meningen, maar mensen willen tenminste nog met elkaar praten. Hogerop, in de academische en culturele wereld, zie ik juist een volstrekt gebrek aan openheid en luisterschap. Daar moet iedereen de pensée unique volgen.

Volgens mij is het virus van de gedwongen gelijkgestemdheid aan de universiteiten ontsproten. Die hebben decennialang jongere generaties uitgebroed waar eigenlijk niets meer mee aan te vangen valt. Via de media hebben zij dat denken verder uitgepoederd. Zo krijg je een cultuuroorlog en een diep wantrouwen bij die ‘gezonde onderkant’ tegenover wat hen overkoepelt. Daar blijft men maar denken dat de mensen beneden te dom zijn om te zien welke onzin hun tegemoetvloeit.” (Bron: Doorbraak)