Geen voorzichtigheid, maar een morele misdaad

1) Wanneer steden en staten talmen met het invoeren van autonoom rijden, maken ze een bewuste keuze. Ze kiezen voor meer begrafenissen, meer rolstoelen, meer ouders die om twee uur ’s nachts een telefoontje krijgen van een spoedarts. Op een bepaald moment is dat geen “voorzichtigheid” meer. Dat is nalatigheid. Als een burgemeester de uitrol van een systeem tegenhoudt dat het aantal zware ongevallen met 80 tot 90 procent vermindert, en mensen op die wegen blijven sterven zoals vroeger, dan zou dat als een morele misdaad moeten worden beschouwd.

Het alternatief is dat we deze wonderlijke sociale robots voor ons laten werken. Het is het meest win-winscenario dat je je kan voorstellen: sociale robots die ons tijd besparen en levens redden, terwijl ze steeds beter worden in het overnemen van sociaal werk op een moment waarop smartphones volledig hebben hertekend hoe en waar we onze energie kunnen inzetten. Steden en staten zouden met elkaar moeten wedijveren om als eerste autonome voertuigen te mogen inzetten. De VS betaalden vooraf om als eerste toegang te krijgen tot covidvaccins, toen het bewijs veel minder ver gevorderd was dan vandaag het geval is voor autonome voertuigen. Autonoom rijden zou een kernpunt van elke verkiezingscampagne moeten zijn — naast wonen, gezondheidszorg en onderwijs. Auto's zijn dodelijke machines, maar dat hoeft niet zo te zijn. (Bron: a16z)

3) Edward Zitron: The Era of the Business Idiot. “Onze economie wordt bestuurd door mensen die er niet aan deelnemen, en onze techbedrijven worden geleid door mensen die de problemen die ze beweren voor hun klanten op te lossen zelf niet ervaren, omdat de moderne executive geen persoon meer is met concrete eisen of verantwoordelijkheden, behalve loyaliteit aan de aandeelhouderswaarde. Ik geloof echter dat het probleem dieper gaat dan de economie, die slechts een symptoom is van een grotere, virulente en behandelresistente plaag die het denken heeft geïnfecteerd van degenen die vandaag aan de hefbomen van de macht trekken — en eigenlijk de enige hefbomen die er echt toe doen.

De prikkels achter vrijwel alles wat we doen zijn kapotgemaakt door decennia van neoliberaal denken, waarbij het idee van een bedrijf — een entiteit die is opgericht om iets te doen in ruil voor geld — is uitgehold tot er niets meer van overbleef dan de voortdurende dominantie en extractie van alles eromheen, met een obsessieve focus op kortetermijnwinsten en groei tegen elke prijs. Daardoor is ook de definitie van een “goed bedrijf” verschoven: van een onderneming die goede producten maakt tegen een eerlijke prijs voor een duurzame en loyale markt, naar een bedrijf dat van kwartaal tot kwartaal de grootste stijging van de aandelenkoers kan laten zien.” Lees het volledige stuk. (Bron: Where’s Your Ed At)