1) Gandalv:

“De Verenigde Staten drijven jaarlijks voor ongeveer 2.800 miljard dollar handel met de Europese Unie, Canada en het Verenigd Koninkrijk. Met Rusland gaat het om ongeveer 5,9 miljard dollar. De eerste handelsrelatie is dus ongeveer 475 keer groter dan de tweede. Omgerekend naar een klok doen de VS in ongeveer achttien uur evenveel zaken met die drie partners als in een heel jaar met Rusland.

[…] Zet dat naast wat president Trump zei over de bondgenoten die weigerden aan de oorlog in Iran deel te nemen. Italië, waarvan de premier tot voor kort zijn beste vriend in Europa was, kreeg te horen: “Italië was er niet voor ons, wij zullen er niet voor hen zijn.” Spanje werd bedreigd met het einde van alle handel. De Duitse bondskanselier kreeg als antwoord een vermindering van de Amerikaanse troepenmacht. De landen die weigerden Iran mee te bestrijden werden binnen enkele dagen gestraft. Het land dat Iran actief helpt bewapenen werd uitgenodigd voor de G20.

De relatie met Rusland is commercieel dus vrijwel niets waard vergeleken met de relaties die onder druk worden gezet om haar te cultiveren, en op een van Amerika’s actieve slagvelden werkt Rusland voor de andere kant. Waarom Rusland?”

5) Manfred Kets de Vries:

“De miljardairs die de mensheid willen bevrijden van iedereen behalve zichzelf. Oprichters worden niet langer louter als zakenmensen beschouwd. Ze zien wat anderen niet kunnen zien. Ze zullen ons redden van inefficiënte instellingen, Mars koloniseren, veroudering genezen, het onderwijs opnieuw uitvinden, de vrije meningsuiting redden en de machine bouwen die de mensheid zal transformeren. De omvang van die fantasie is bijna mythologisch, en de oprichters beginnen op iets veel ouder te lijken dan ondernemers: ouderfiguren die werkelijk weten hoe het zit en een verwarde bevolking geruststellen die is achtergebleven.

De psychoanalyse biedt een ongemakkelijke herinnering. De fantasie van de alwetende ouder behoort tot de kindertijd. Opgroeien betekent ontdekken dat ouders niet almachtig zijn; dat ze gewoon bekwaam zijn, soms wijs, maar ook feilbaar, innerlijk verdeeld en sterfelijk, net als iedereen. De tragedie van miljardair-oprichters is dat de wereld hen blijft belonen voor het uitstellen van die ontdekking. Elk succes versterkt de illusie. Je voorspelde de markt, bouwde het bedrijf, lanceerde de raket, versloeg de concurrenten, overleefde de toezichthouders en werd fabelachtig rijk. Misschien zijn jouw opvattingen over werkelijk alles dan inderdaad uitzonderlijk belangrijk. Maar buitengewoon succesvol zijn in sommige dingen is niet hetzelfde als over alles gelijk hebben. Niemand vertelt de koning dat zijn kroon hem ook tot chirurg maakt.” Dit essay is 9 pagina’s lang, maar het lezen meer dan waard. (Bron)